، همه چیز ، همه چیز ، حرف نمی زنه اما میگه ، یه بابایی هست که میخواد پسرش رو بکشه ، می خواد دور از چشم همه ببره بندازه تو یه دره ای جایی ، که اثری از آثارش نمونه ، اصلاً نگاه کن چقدر تضاد ، عشق و ترس و دوست داشتن ، نم.نه اش مثل کسیه که دلش پر از درده و نخواد زندگی کنه و مجبوره زندگی کنه چون ... چون شاید ... ، شاید ... شاید  ... به درک ، بذار اون آدما هر کاری می خوان بکنن ، مثلاً می خوان چیکارم کنن ؟ شد مثل اون مرد دیوونه ... هه هه هه هه ... ، یه روزی یه دیوونه به مردم اطرافش ، آدمای اطرافش میگه می خوام برم پیش خدا ، می خوام یه قایقی بسازم ، برم پیش خدا ، آخه خدا اون دور دوراست ، اون ور اون دریاست ، شایدم پشت اون خورشیدیه که هر روز ضبح مثل یه زرده تخم مرغه و از پشت دریا میاد بالا و شبها میره پایین . معلوم نیست میره کجا ، حتماً خدا پشت دریاها ، پشت اون خورشیده ، یه روزی هم دیوونه قایقشو میندازه تو آبو میره تا می رسه ، می رسه به خدا ، اما مردم میگن غرق شده و ... اما به نظر من رفت و رسید ، خداوند رو تو قلبش پیدا کرد ، راهشو تو دریا ... اما اینجا نه دیوانه ای هست ، نه خورشیدی و نه ... سهراب قایقت رو ساختی ، به آب انداختی ، دور شدی از اون شهر غریب که توش هیچکس نیست که ... به چه چیزایی تو می خواستی برسی سهراب ، منم خیلی چیزا رو میخوام که نمی ذارن بهشون برسم ، به نظر من ، من یه آدم کاملاً عادی ام ، اگه بخوام اینا رو به کسی بگم میگن دیوونه است و بلافاصله منتقلم می کنن به بیمارستان و تیمارستان و دوباره چرت و پرتاشون و رجز رجز می کنن ، از نزدیکترین کسانم هم متنفرم ، پیش خودشون فکر می کنن خیلی مومنن ، خیلی عالمن و داناتر از منن ، خیلی به خدا نزدیکن و خم می شن و راست می شن و دماغشونو هوا می کنن ، اونقدر از غرور به خودشون باد میکنن که یه روزی می ترکند ، شد حکایت اون پادشاهه ، خیلی خنده آوره ، الان هم همین جوره ، هیچ تغییری نکرده که ، زمونه همون زمونه است ، مطمئنم هیچ تغییری نکرده ، آدما همون آدمان ، البته اکثرن با خلق و خوی حیوانی ، و به خاطر این خلق و خوی حیوانی هست که قوانین مسخره ای برای خودشون پیاده کردن که همدیگه رو آذار ندن (چه مسخره) آدما از هم می ترسن ، من خیلی از آدما می ترسم ، الان هم تموم بدم گر گرفت وقتی فکرش رو میکنم فکر کن ، آدما خودشون باعث می شن گناه کنن ، این به اون دروغ میگه ، اون به این ، به خاطر خودشون ، چون هرچی آدمه طبق خلقتشه ، یه جور آفریده شده (از همونی که نه نوره ، نه ... همونی که هم پشت دریاهاست هو تو قلب آدما) و آدما می خوان به بهترین جاها برسن ، و این میون هرکی سد راهشون بود به هر نحوی بود با هر بدجنسی بر می دارن ، اون وقت ، همه تقصیرا رو می شکنن تو کله شیطون رجیم ، مگه نه که اختیار دارین ...... ، آدم ، شاید یعنی حتماً ، یعنی اگه من جای شیطون بودم هم ، اعتراض می کردم ، اما اگه عشقش ، به خدا (عشق ابلیس) به خدا خیلی زیاد بود بیشتر از اون هفت هزار سال عبادت جلوی انسان سجده می کرد چیز ... تعظیم می کرد و دیگه این جور نمی شد ، پس عامل خونریزی آدم همین شیطونه ، شاید اگه به حرف خدا گوش می کرد و تعظیم می کرد ، خدا یه پاداش بهش می داد که فکرش رو هم نمی کرد ، یعنی نمی تونست بکنه ، اون وقت سیب چیده نمی شد ، آدم تبعید نمی شد ، قابیل هابیل رو نمی کشت ، و ... و...  و... من هم الآن شاید یه جور دیگه بودم ،شاید چی؟ شاید نبودم، چقدر پیچیده ست ،آخ ،.. سینوس و شقیقه هام دارند ،تند تند تکون میخورن ،قلبم هم انگاری داره از تو دهنم در میاد، خیلی بده یه نفرو دوست داشته باشی و اون از این عشق و دوست داشتن سوء استفاده کند ، نمونه بارزش خداست نه عاشق آدمهاست.

اما خیلی ، خیلی آدمها از این دوست داشتن سوء استفاده می کنن ، خدا هم از همون اولش یه وعده ای یه قولی دهد که بهشت و جهنم و میذاره واسه ی خوبا و بدا ، حالا خوب چیه، یاکیه،بد کیه ؟ خوبی توی وجود آدمهاست فقط کافی تجلیش کنن ، اگر بهش توجه کنن خیلی از مشکلاتی که گریبان گیرشون میشه از بین میره، اما وای ،وای،به اون روزی که یه بنده از عشق خدا سوءاستفاده کرده باشه،خدا هم عذاب می کشه، درد میکشه، دوزخ خدا عشقش به آدمهاست، عشق یه بابا به فرزندش ، عذابش هم دردی که فرزندش بکشه ، حالا فکر کن اون باباهه چقدر از سوء استفاده فرزندش به ستوه اومده که حاضر هر کاری بکنه ، اما خدا چیه؟ خدا ارحم الراحمین ، ببین نگو نمیگم... همش دارم میگم زندگی پر از این تضادهاست، می خوای نباشی نمیشه، می خوای باشی نمیشه بایدبری ، باید بسوزی و بسازی ، فقط یه چیز هست که بهش آرامش میده اینکه یه چیزی ، یه کسی ، که نه نور ، نه خونه داره ، توی آسمون و زمین و ... در واقع هم هست و هم نیست ، کسی که مثل هیچ کس نیست ، مثل پدر نیست ، مثل           نیست ، مثل یحیی نیست، و مثل آن کسی است که باید باشد ، ... وقدش از درختهای خانه معمار هم بلندتر است و صورتش از صورت... امام زمان هم روشنتر است . و از برادر سید جواد هم که رفته است و رخت پاسبانی پوشیده است نمیترسد، واسمش... . آن چنان که مادر در اول نماز و آخر نماز صدایش می کند ، یا قاضی القضات است ،...  یا حاجت الحاجات است ... . و میتواند تمام حرفهای سخت کلاس سوم را با چشم های بسته بخواند و می تواند حتی هزار را بی آنکه کم بیاورد از روی بیست میلیون بردارد ، و می تواند از مغازه سید جواد هر چقدر که لازم دارد جنس نسیه بگیرد . و میتواند کاری کند که لامپ (( الله)) که سبز بود ، مثل صبح سحر بود دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان روشن شود . آخ چقدر روشنی خوب است ، چقدر روشنی خوب است... و من چقدر دلم می خواهد که یحیی یک چهار چرخه داشته باشد و یک چراغ زنبوری و من چقدر دلم می خواهد که روی چهار  چرخه یحیی میان هندوانه و خربزه ها بنشینم . و دور میدان محمدیه بچرخیم ... آخ چقدر دور میدان چرخیدن خوب است . چقدر روی پشت بام خوابیدن خوب است . چقدر باغ ملی رفتن خوب است . چقدر مزه پپسی خوب است ، سیمای فردین خوب است و من چقدر از همه ی چیزهای خوب خوشم می آید و من چقدر دلم می خواهد که گیس دختر سید جواد را بکشم ، چرا من این همه کوچک هستم ؟

چرا ؟ پدر که این همه کوچک نیست در خیابانها گم نمیشود . کاری نمیکند که آن کسی که به خواب من آمده است روز آمدنش را جلو بیندازد و مردم محله کشتارگاه که خاک باغچه هایشان هم خو نیست و آب حوض هایشان هم خو نیست و تخت کفشهایشان هم خو نیست ، چرا کاری نمی کند؟ چرا کاری نمیکند؟ چرا آسمان گرفته است ،... چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا پدر باید فقط در خواب ، خواب ببیند؟؟ من پله های پشت بام را شیشه های پنجره را جارو کرده ام و شسته ام، کسی می آید، کسی می آید، کسی که در دلش با ماست ، در ذهنش با ماست ،در صدایش با ماست که آمدنش را نمیشود گرفت... من خواب دیده ام که می آید،من خواب یک ستاره قرمز کوچک را دیده ام من خواب یک زندان کوچک گرم خون آلود را دیده ام که پر از نور است ، و چیزی در آن است و چیزی در آن می درخشد و... من خواب دیده ام .